Στο πλαίσιο του φετινού μας ταξιδιού στον κόσμο των πέντε αισθήσεων, εστιάσαμε ιδιαίτερα στην αίσθηση της αφής και στο πώς μας βοηθά τόσο να δημιουργούμε όσο και να ερμηνεύουμε την τέχνη.

Αρχικά, ανακαλύψαμε διάφορα υλικά και υφές μέσα από αισθητηριακά παιχνίδια: προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε αυτοπροσωπογραφίες με κλειστά μάτια, ζωγραφίσαμε στην πλάτη ο ένας του άλλου σχηματίζοντας κύκλο και συνδυάσαμε αντικείμενα με το αποτύπωμά τους σε πλαστελίνη. Μιλήσαμε για τη σημασία της αφής στην τέχνη και για το πώς η επιλογή μέσων και υλικών είναι εξίσου σημαντική με την ιδέα ή το μήνυμα του έργου. Συζητήσαμε, επίσης, πώς ένα έργο τέχνης μπορεί να κατασκευαστεί όχι μόνο από χρώμα, πηλό, μάρμαρο ή χαρτί, αλλά και από ασυνήθιστα υλικά, όπως τρόφιμα, παιχνίδια ή ακόμη και σκουπίδια.

Πειραματιστήκαμε κι εμείς, ψηλαφίζοντας διάφορα υλικά, και συνειδητοποιήσαμε πως ένα έργο τέχνης μπορεί να είναι λείο, απαλό, τραχύ, μυτερό, σκληρό, χωμάτινο, υγρό, χνουδωτό, κολλώδες, ζεστό, κρύο κ.ά. Εμπνευσμένοι από τα έργα του Λουκά Σαμαρά και του Joseph Cornell, κατασκευάσαμε «Κουτιά Αναμνήσεων» από χαρτί, σύρμα, ύφασμα, χάντρες, κλωστή και άλλα υλικά. Παράλληλα, με αφορμή τα πολύχρωμα κεραμικά της Betty Woodman, δημιουργήσαμε μικρά γλυπτά-δοχεία από χαρτοπολτό. Τέλος, μελετώντας την Pop Art και τα σουρεαλιστικά τρόφιμα του Claes Oldenburg, φτιάξαμε το δικό μας «κολατσιό» από χαρτί και πλαστελίνη.

Σε σύνδεση με το θέμα της γιορτής μας, ασχοληθήκαμε και με την εικόνα των χεριών μας: Τι μπορούν να συμβολίζουν; Πώς μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε, για να μεταφέρουμε διαφορετικά μηνύματα; Μπορούν τα χέρια μας να σχηματίσουν νέες εικόνες; Ή ακόμα και να απαθανατίσουν στιγμές, σαν φωτογραφικές μηχανές;

Εμπνευσμένοι από τις φωτογραφίες και τα κολάζ του John Baldessari, φτιάξαμε κάδρα με τα χέρια μας και φωτογραφίσαμε γωνιές της αυλής του σχολείου και της καθημερινότητάς μας. Τέλος, διαπιστώσαμε για ακόμη μία φορά πως το παιχνίδι με τα χέρια στην τέχνη δεν έχει όρια… Παίξαμε θέατρο σκιών και προσπαθήσαμε να μαντέψουμε τις σκιές που δημιουργούσαμε, ανακαλύπτοντας πόσες διαφορετικές ερμηνείες μπορούμε να δώσουμε στην ίδια εικόνα.